عطش عاشورا و مصرف بی رویه آب

سالیان سال است که در دهه اول محرم ما مردم ایران ( نه همه ولی خیلی ها) بر عزای حسین (ع) گریسته ایم و خواهیم گریست. عزایی که عطش روز تاسوعا و عاشورا جزیی جدایی ناپذیر از آن است. بارها و بارها بخاطر قطره ایی آب که از حضرت علی اصغر (ع) دریغ شده است بغضمان ترکیده است.

این گریه ها و بغض ها یک تناقض آشکار با امروزه ما دارد. ما بر حسینی گریه می کنیم که که اهل بیت او به آب نیاز داشتند اما در زندگی کنونی ما آب که مهم ترین ثروت ماست به راحتی هر چه تمام دور ریخته می شود. ای کاش به فکر چاره ایی برای این تناقض باشیم تا چند سال دیگر چنین عطشی را بلکه چند برابر فجیع تر تجربه نکنیم.

 

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید