یار با وفا

قسمت مهمی از زندگی هر شخصی در پیدا کردن با وفاترین یار می گذرد. هر کدام از ما دوستانی داریم که در ایام دلتنگی، خوشی، سختی، غم و غصه و هر رویداد دیگری به آنها مراجعه می کنیم. پیدا کردن، ماندن در کنار هم، شناختن و درک کردن یکدیگر جز جدایی ناپذیر دوستی هایمان هستند.

دوستی های ما ممکن است از یک روز تا سالیان سال ادامه پیدا کنند. گاهی ممکن است کم رنگ، گاهی پر رنگ، گاهی خط خطی، گاهی رنگی شوند. ممکن است حتی دوستی هایمان زنگ بزنند یا مثل طلا ناب شوند (شایدم بیت کوین).

ما در کنار دوست داشتن ها و دوستی هایمان مسئولیت قبول می کنیم و رشد پیدا می کنیم. ما در قبال دوستی تعهد می دهیم که برای توسعه یکدیگر تلاش کنیم، با هم اهدافی را ترسیم می کنیم تا بتوانیم جامعه بهتری داشته باشیم، در پی تغییر دنیا با هم همگام می شویم تا کارهای بزرگی را انجام بدهیم. اما بهترین و با وفاترین یار ما کیست؟

خودتان

بله خودتان. اینکه دارم شعار می دهم یا خیر را کنار بگذاربم. بهترین دوستتان خودتان هستید. ما باید بیشتر به فکر آرامش روانی و جسمی خود باشیم. من اگر فکر سالم تر و پویا تری داشته باشم طبعا میتوانم به توسعه و رشد دوستان بیشتر کمکم کنم.

الان که در حال نگارش این متن هستم به ضربه هایی که در دوستی با خودم زده ام دارم فکر می کنم. به جایی که مسئولیت قبول نکرده ام. به جاهایی که در دوستی ام کم گذاشته ام. به جاهایی که مسیر اشتباهی به اون پیشنهاد دادم. وقت آن است که وقتی جلوی آینه قرار می گیرم بیشتر به خودم فکر کنم. احساس مسئولیت را در خودم برای خودم تقویت کنم. سعی کنم با مطالعه آگاهی ام را بالا ببرم تا بتوانم رشد فکری و جسمی ام را محقق کنم.

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

پاسخ دهید