در باب خودسانسور نبودن

همه با سانسور آشنا هستیم. اما با خودسانسوری چطور؟ خود سانسوری تعاریف مختلفی دارد. بر اساس تعاریف علمی خود سانسوری را می‌توان در جوامع مختلف به انواع متفاوت دسته بندی کرد. ساده ترین آن به این شکل است که فرد یا افرادی بنا بر شرایطی همچون قرار گرفتن در اقلیت یا عدم تایید توسط دیگران یا تردید در پذیرش توسط جامعه اجبارا سکوت کرده یا جملاتی را به زبان می‌آورند که در اصل هیچ اعتقادی به آن ندارند.(+)

اما چیزی که من می خواهم بهش پردازم کمی شاید با این تعریف فرق داشته باشد. من آدم خودسانسوری هستم. خودسانسور به این معنی که خیلی ها از من یک بت ساخته اند. نه بت خیلی بزرگ اما یک بت کوچیک. منظورم چیه. منظورم این هست که همه میگن: ما در بین دوستان آدمی به پشتکاری تو ندیده ایم. اما خود من میگم: من آدمی به ضعیفی خودم ندیده ام( بروزش نداده ام). و این تناقض باعث شده که من به سمبل آدم خیلی خوب، آدم مهربان و nice و دیگه خیلی به قول خارجی ها agreeableness ، مودب، دارای ذهن قوی در کنترل مسائل و چالش ها و استرس ها و سایر موارد تبدیل شوم. و زمانی که نتوانم خود واقعی ام را نشان دهم دچار خودسانسوری شده ام. به هر حال من هم به عنوان یک آدم خیلی جاها خطا رفتم، شکست خوردم، ناراحت بوده ام، مودب نبودم، استرس های فراوانی را تحمل کرده ام، حرفی نزدم که طرف مقابلم از من ناراحت شود با اینکه حرفم درست بوده است. اما همیشه سعی کردم به قولی صورتم را با سیلی سرخ نگه دارم. اما تصمیم گرفتم از امروز (دو روز پیش) خودم را کمتر سانسور کنم.

چجوری چنین تصمیمی گرفتم؟

تا حدودی اهل توییتر هستم. نه اینستا دارم نه فیس بوک (جفتشون رو تخته کرده ام). خیلی از توییت هایی که می کنم شامل خودسانسوری هستند. نمونه آخرش قرار بود که توییتی درباره زبان فرانسه باشد. اما سانسور نکردم:

فرانسه زبان خیلی سکسی(جذاب) هستش؛ زبان عشق و عاشقی! حیف که واقعا سخته :/

می خواستم اون واژه سکسی رو سانسور کنم. اما چنین کاری نکردم. چرا؟

چجوری خودسانسور نباشیم؟

من برای خودم یک فرمول ساخته ام:

اگر حرفم توهین و بی احترامی نیست و شامل الفاظ رکیک نمی شود پس لزومی ندارد سانسورش کنم.

قبول دارم که خیلی سخت است. فرض کنید همیشه در خانواده حرف والدین را گوش کرده اید. و سعی کنید همین راه را هم ادامه بدهید :) اما جاهایی بوده که حرف خود را نزده اید که در فرمول بالا قرار می گرفته است. پس خودسانسور بوده اید. چون دلخوری والدین را نمی توانستید تحمل کنید. اما سعی کنید از فرمول بالا تا جای ممکن در روابط بین فردیتان استفاده کنید. اگر حرفی درست است، پس درست است نباید در جمع دوستانه سانسورش کرد. اگر دوست دختر/دوست پسرتان ممکن است ناراحت شود؛ ناراحت شود ( البته نه همیشه). به قول اون ضرب المثل معروف که میگه: هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد(+). با رعایت این ضرب المثل و فرمول بالا امید است که زندگی بهتر داشته باشیم (البته از نظر من)

تا جایی که تونستم خودسانسوری رو در این مطلبم حذف کردم. خوشحالم میشم اگر شما هم تجربیات خودتون رو بگید.

پی نوشت:

1. منبع عکس(+)

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

پاسخ دهید